21 Μαρτίου 2015, ημέρα ποίησης και ένα ποίημα της Αγγελάκη-Ρουκ

21 Μαρτίου 2015
Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης
και ένα ποίημα από την Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ
Σημείωση: στην Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ απονεμήθηκε το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων 2014, Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας για το σύνολο του έργου της. Πληροφορίες: ΒΗΜΑ, Ναυτεμπορική.
(ευχαριστώ την φίλη για το ποίημα) 

Η ευλογία της έλλειψης

Ευγνωμονώ τις ελλείψεις μου
ό,τι μου λείπει με προστατεύει
από κείνο που θα χάσω
όλες οι ικανότητές μου
που ξεράθηκαν στο αφρόντιστο χωράφι της ζωής
με προφυλάσσουν από κινήσεις στο κενό
άχρηστες, ανούσιες.
Ό,τι μου λείπει με διδάσκει
ό,τι μου ‘χει απομείνει
μ’ αποπροσανατολίζει
γιατί μου προβάλλει εικόνες απ’ το παρελθόν
σαν να ‘ταν υποσχέσεις για το μέλλον.
Δεν μπορώ, δεν τολμώ
ούτ’ έναν άγγελο περαστικό
να φανταστώ γιατί εγώ
σ’ άλλον πλανήτη, χωρίς αγγέλους
κατεβαίνω.
Η αγάπη, από λαχτάρα που ήταν
έγινε φίλη καλή
μαζί γευόμαστε τη μελαγχολία του Χρόνου.
Στέρησέ με –παρακαλώ το Άγνωστο–
στέρησέ με κι άλλο
για να επιζήσω.

ένα ποίημα, 'τι σημαίνει θρίαμβος;',

Για το νέο μήνα που έρχεται, για τον κύκλο που έκλεισε, για τον νέο κύκλο που ανοίγει (?), 

ένα ποίημα του Ralph Waldo Emerson:

 

 

Τι σημαίνει θρίαμβος;

Να γελάς πολύ και συχνά·
να αξίζεις τον σεβασμό των ευφυών ανθρώπων
και την αγάπη των παιδιών·
να κερδίζεις την επιδοκιμασία των τίμιων κριτών
και να υπομένεις την προδοσία των ψεύτικων φίλων·
να εκτιμάς την ομορφιά·
να βρίσκεις το καλύτερο στους άλλους·
να δίνεσαι στους άλλους·
ν’ αφήσεις τον κόσμο λίγο καλύτερο απ’ όσο τον βρήκες:
μ’ ένα υγιές παιδί, μ’ έναν κήπο
ή με μια καλύτερη κοινωνία·
να έχεις παίξει και γελάσει με ενθουσιασμό
και να έχεις τραγουδήσει με πάθος·
να ξέρεις ότι κάποια ζωή ανάσανε καλύτερα
επειδή έζησες εσύ·
αυτό σημαίνει θρίαμβος.

Ραλφ Γουάλντο Έμερσον

μετάφραση: Αγαθή Δημητρούκα (Από το «Σκάφανδρο του Αισιόδοξου», Άλλαν Πέρσυ, εκδόσεις Μεταίχμιο).

 

Το βρήκα στον ιστότοπο και μου το σύστησε μια καλή φίλη και συνάδελφος, την ευχαριστώ πολύ. Εδώ μπορείτε να διαβάσετε αποφθέγματά του.

Και ένα ποίημα από την Κατερίνα Γώγου

Και για τον μήνα που μπαίνει:
ένα ποίημα

Καμμιά φορά ανοίγει η πόρτα σιγά σιγά και μπαίνεις.
Φοράς κάτασπρο κουστούμι και λινά παπούτσια.
Σκύβεις βάζεις στοργικά στη χούφτα μου 72 φράγκα και φεύγεις.
Έχω μείνει στη θέση που με άφησες για να με ξαναβρείς.
Όμως πρέπει να έχει περάσει πολύς καιρός γιατί τα νύχια μου μακρύνανε και
οι φίλοι μου με φοβούνται. Κάθε μέρα μαγειρεύω πατάτες
έχω χάσει την φαντασία μου και κάθε
φορά που ακούω "Κατερίνα" τρομάζω. Νομίζω ότι πρέπει να καταδώσω κάποιον.
Έχω φυλάξει κάτι αποκόμματα με κάποιον που λέγανε
πως είσαι εσύ. Ξέρω πως λένε ψέματα οι εφημερίδες,
γιατί γράψανε ότι σου ρίξανε στα πόδια.
Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια.
Στο μυαλό είναι ο Στόχος
το νου σου ε;

Κατερίνα Γώγου (1 Ιουνίου 1940 - 3 Οκτωβρίου 1993)

ένα ποίημα: το θέμα είναι τώρα τι λες...

και ένα δεύτερο ποίημα με αφορμή όσα γίνονται τους τελευταίους μήνες

Μανόλης Αναγνωστάκης
{το θέμα είναι τώρα τι λες...}

Το θέμα είναι τώρα τι λες
Καλά φάγαμε καλά ήπιαμε
Καλά τη φέραμε τη ζωή μας ως εδώ
Μικροζημιές και μικροκέρδη συμψηφίζοντας

Το θέμα είναι τώρα τι λες

[Ποιήματα Μανόλης Αναγνωστάκης, 1941-1971, Εκδ. Νεφέλη, Αθήνα 2000]
 

24 Μαρτίου 1897, γεννιέται ο Βίλχεμ Ράιχ

Από φίλη με αφορμή την επέτειο γεννήσεως του Βίλχεμ Ράϊχ. Και ένα μικρό αφιέρωμα στο TVXS.

24 Μαρτίου 1897: Γεννήθηκε ο Βίλχελμ Ράιχ

Η ζωή σου θα γίνει ωραία και ασφαλής όταν...

η ζωντάνια σημαίνει για σένα περισσότερα απ’ την σιγουριά, 
η αγάπη περισσότερα απ’ το χρήμα,
η ελευθερία σου περισσότερα απ’ την γραμμή του κόμματος ή την κοινή γνώμη,
όταν η ψυχική διάθεση του Μπετόβεν ή του Μπαχ γίνει η ψυχική διάθεση του εαυτού σου
(την έχεις ήδη μέσα σου, Ανθρωπάκο, θαμμένη όμως βαθιά σε μια γωνιά της ψυχής σου), 

όταν οι σκέψεις σου είναι σε αρμονία και όχι σε διάσταση με τα αισθήματά σου,

όταν θα είσαι σε θέση να καταλαβαίνεις νωρίς τα προτερήματά σου 
και να αναγνωρίζεις έγκαιρα τα γηρατειά σου,

όταν θα κάνεις πρότυπο της ζωής σου τις σκέψεις των μεγάλων ανθρώπων
και όχι τα εγκλήματα των μεγάλων πολεμιστών, 

όταν οι δάσκαλοι των παιδιών σου θα πληρώνονται καλύτερα απ’ τους πολιτικούς, 

όταν θα έχεις μεγαλύτερη εκτίμηση για τον έρωτα μεταξύ άντρα και γυναίκας
παρά για την άδεια γάμου,

όταν θ’ αναγνωρίζεις τα σφάλματά σου έγκαιρα κι όχι πολύ αργά όπως σήμερα, 

όταν θ’ ανυψώνεσαι πνευματικά ακούγοντας την αλήθεια
και θα νιώθεις τρόμο για τις τυπικότητες, 

όταν η ερωτική ευτυχία της έφηβης κόρης σου θα σε γεμίζει με ευχαρίστηση 
κι όχι με λύσσα,

όταν τα πρόσωπα των ανθρώπων στο δρόμο εκφράζουν
ελευθερία, ζωντάνια κι ευχαρίστηση
και όχι πια λύπη και αθλιότητα

Σαν σήμερα στις 11 Ιανουαρίου 1910 γεννιέται ο Νίκος Καββαδίας

Στις 11 Ιανουαρίου 1910 γεννιέται ένας αγαπημένος μου ποιητής, ο Νίκος Καββαδίας (11-1-1910 με 10-2-1975).
Στον ιστότοπο stixoi μπορείτε να βρείτε όλα τα μελοποιημένα ποιήματα του Νίκου Καββαδία και μπορείτε επίσης να δείτε τα ποιήματά του από τις εκδόσεις Άγρα και την ιστοσελίδα του από το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου.

Σας αφιερώνω ένα αγαπημένο ποίημα που μελοποιήθηκε από το Θάνο Μικρούτσικο.

Το Καραντί

Μπάσες στεριές ήλιος πυρρός και φοινικιές
ένα πουλί που ακροβατεί στα παταράτσα
γνέφουνε δυο στιγματισμένα μαύρα μπράτσα
που αρρώστιες τα `χουνε τσακίσει τροπικές

Παντιέρα κίτρινη σινιάλο του νερού
φούντο τις δυο και πρίμα βρέξε το πινέλο
τα δυο φανάρια της νυκτός κι ο Πιζανέλο
ξεθωριασμένος απ’ το κύμα του καιρού

Το καραντί το καραντί θα μας μπατάρει
σάπια βρεχάμενα τσιμέντο και σκουριά
από νωρίς δεξιά στη μάσκα την πλωριά
κοιμήθηκεν ο καρχαρίας που πιλοτάρει

Όρντινα δίνει ο παπαγάλος στον ιστό
όπως και τότε απ’ του Κολόμπου την κουκέτα
χρόνια προσμένω να τυλίξεις την μπαρκέτα
χρόνια προσμένω τη στεριά να ζαλιστώ

Φωτιές ανάβουνε στην άμμο ιθαγενείς
κι αχός μας φτάνει καθώς παίζουν τα όργανά τους
της θάλασσας κατανικώντας τους θανάτους
στην ανεμόσκαλα σε θέλω να φανείς

Φύκια μπλεγμένα στα μαλλιά στο στόμα φύκια
έτσι ως κοιμήθηκες για πάντα στα βαθιά
κατάστιχτη πελεκημένη απο σπαθιά
διπλά φορώντας των Ίνκας τα σκουλαρίκια

 Εδώ με τον Κώστα Θωμαίδη στην πρώτη εκτέλεση το 1986

Σαν σήμερα 3 Οκτωβρίου 1993, "φεύγει η Κατερίνα Γώγου"

3 Οκτωβρίου 2013

Αυτοκτονεί η γνωστή ηθοποιός Κατερίνα Γώγου.
Μπορείτε να διαβάσετε για την ποιήτρια στο tvxs και σε ένα αφιέρωμα που βρήκα στο διαδίκτυο και στην παρακάτω ιστοσελίδα.
Τέλος σας παραθέτω ένα άρθρο στη σημερινή Lifo για την Κατερίνα Γώγου.
Και ένα ποίημά της:

Θα 'ρθει καιρός

Θα 'ρθει καιρός
που θ' αλλάξουν τα πράγματα
να το θυμάσαι Μαρία
θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα
εκείνο το παιχνίδι που τρέχαμε
κρατώντας τη σκυτάλη
Μη βλέπεις εμένα μην κλαις
εσύ είσαι η ελπίδα
Άκου, θα 'ρθει καιρός
που τα παιδιά θα διαλέγουν γονιούς
δε θα βγαίνουν στην τύχη
δεν θα υπάρχουν πόρτες κλειστές
με γερμένους απ' έξω
και τη δουλειά θα τη διαλέγουμε
δε θα 'μαστε άλογα
να μας κοιτάνε στα δόντια
Οι άνθρωποι, σκέψου,
θα μιλάνε με χρώματα
κι άλλοι με νότες
να φυλάξεις μοναχά
σε μια μεγάλη φιάλη με νερό
λέξεις κι έννοιες σαν κι αυτές :
απροσάρμοστοι, καταπίεση,
μοναξιά, τιμή, κέρδος, εξευτελισμός
για το μάθημα της Ιστορίας
Είναι Μαρία, δε θέλω να λέω ψέματα,
δύσκολοι καιροί και θα' ρθουνε κι άλλοι
δε ξέρω, μην περιμένεις κι από μένα πολλά
τόσα έζησα, τόσα έμαθα, τόσα λέω
κι απ' όσα διάβασα ένα κράτησα καλά
Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος
Θα την αλλάξουμε τη ζωή
...παρ' όλα αυτά Μαρία

ένα ποίημα, "De Senectute" του Antonio Rivero Taravillo

Ένα ποίημα για το Σαββατοκύριακό σας


Από τον ANTONIO RIVERO TARAVILLO

                                De Senectute

Να γερνάς δεν είναι να κοιτάζεσαι στον καθρέφτη
και να εντοπίζεις τις ρυτίδες στο πρόσωπο:
να γερνάς είναι να βλέπεις τις χαρακιές
που σημαδεύουν τους ανθρώπους που αγαπήσαμε
κι όλα όσα μια μέρα συγκινούσαν
σήμερα πια ολότελα αδιάφορα.
Οι ρυτίδες της ψυχής είναι βαθύτερες
από του δέρματος. Λευκότερο,
το χιόνι στην ελπίδα απ' ό,τι στα μαλλιά.
Ακόμα το χέρι είναι δυνατό, αλλά δεν βρίσκει
πια τίποτα που να το θέλουνε τα μάτια.

Να γερνάς είναι αυτό:
να πεθαίνει η καρδιά χωρίς να σταματήσει.


Από το ηλεκτρονικό περιοδικό για την ποίηση poema. Το ποίημα δημοσιεύτηκε στο περιοδικό, τεύχος 18. Μετάφραση Δανάη Ταχταρά.  

Ποιήματα της Κικής Δημουλά για την παγκόσμια ημέρα ποίησης

21 Μαρτίου 2013, παγκόσμια ημέρα της ποίησης

Κική Δημουλά

ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ
Ύπνε που παίρνεις τα παιδιά
έλα πάρε και μένα

βέβαια παιδί δεν είμαι

άλλο ζήτημα τώρα
αν όλο ζητώ
όλο θέλω
όλο ρωτώ το ακατανόητο
γιατί

γιατί δεν είναι θάλασσα η ξηρά
γιατί δεν είναι τρυφερή η ξηρασία
γιατί όταν προσθέτω
λίγο πιο έντονο κόκκινο στο κόκκινο
το κέρδος μου ξεβάφει

σαν παιδί τσιρίζω
το θέλω το θέλω
είναι δικό μου

αλλά παιδί δεν είμαι

άλλο ζήτημα τώρα
αν τη νύχτα κλαίω
και σα να είμαι παιδί που
ακόμα δε μιλά
δεν ξέρω να αρθρώσω αν πονάω
ή αν απορώ

ναι παιδί δεν είμαι

άλλο θέμα αν
όταν μου φωνάζουν
μη εκεί, μη, κάνει τζίζ

εγώ όλο εκεί βάζω το χεράκι μου
είμαι περίεργη να καεί το χεράκι μου

κι επειδή αυτό το αναφαίρετα
δικό μου λάθος

ποτέ του δε θα μεγαλώσει

γι' αυτό λέω χεράκι μου αντί χέρι.

Ο ΠΛΗΘΥΝΤΙΚΟΣ ΑΡΙΘΜΟΣ

Ο έρωτας,
όνομα ουσιαστικόν
πολύ ουσιαστικόν,
ενικού αριθμού,
γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού,
γένους ανυπεράσπιστου.
Πληθυντικός αριθμός
οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.

Ο φόβος,
όνομα ουσιαστικόν,
στην αρχή ενικός αριθμός
και μετά πληθυντικός:
οι φόβοι.
Οι φόβοι
για όλα από δω και πέρα.

Η μνήμη,
κύριο όνομα των θλίψεων,
ενικού αριθμού,
μόνον ενικού αριθμού
και άκλιτη.
Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη.

Η νύχτα,
όνομα ουσιαστικόν,
γένους θηλυκού,
ενικός αριθμός.
Πληθυντικός αριθμός
οι νύχτες.
Οι νύχτες από δω και πέρα.

Από το Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού.  

"Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ' αγάπησες"

Και ένα τραγούδι:
"δεν τραγουδώ παρά γιατί μ' αγάπησες", της Μαρίας Πολυδούρη σε μουσική του Δημήτρη Παπαδημητρίου με την Ελευθερία Αρβανιτάκη.
Μπορείτε να διαβάσετε στο περί-γραφής, nektarios, στο σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού.  
 

Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες
σε περασμένα χρόνια.
Και σε ήλιο, σε καλοκαιριού προμάντεμα
και σε βροχή, σε χιόνια,
δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες.

Μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου
μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα,
μόνο γι’ αυτό είμαι σαν κρίνο ολάνοιχτο
κι έχω ένα ρίγος στην ψυχή μου ακόμα,
μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου.

Μόνο γιατί όπως πέρναγα με καμάρωσες
και στη ματιά σου να περνάει
είδα τη λυγερή σκιά μου ως όνειρο
να παίζει, να πονάει,
μόνο γιατί όπως πέρναγα με καμάρωσες.

Γιατί, μόνο γιατί σε `σεναν άρεσε
γι’ αυτό έμειν’ ωραίο το πέρασμά μου.
Σα να μ’ ακολουθούσες όπου πήγαινα
σα να περνούσες κάπου εκεί σιμά μου.
Μόνο γιατί σε `σεναν άρεσε.

Μόνο γιατί μ’ αγάπησες γεννήθηκα
γι’ αυτό η ζωή μου εδόθη.
Στην άχαρη ζωή την ανεκπλήρωτη
μένα η ζωή πληρώθη.
Μόνο γιατί μ’ αγάπησες γεννήθηκα.

Μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου
μου χάρισε η αυγή ρόδα στα χέρια.
Για να φωτίσω μια στιγμή το δρόμο σου
μου γέμισε τα μάτια η νύχτα αστέρια,
μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου.

Απόσπασμα από το "Παράπονο"

Απόσπασμα από το Παράπονο του Οδυσσέα Ελύτη

 

Αναρωτιέμαι μερικές φορές:

είμαι εγώ που σκέφτομαι καθημερινά πως η ζωή μου είναι μία;

Όλοι οι υπόλοιποι το ξεχνούν;

Ή πιστεύουν πως θα έχουν κι άλλες, πολλές ζωές,

για να κερδίσουν τον χρόνο που σπαταλούν;

 

Μούτρα... Ν' αντικρίζεις τη ζωή με μούτρα.

Τη μέρα, την κάθε σου μέρα.

Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο

και την Κυριακή για να ζήσεις.

Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό,

να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές.

Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές...

Να περιμένεις μεγάλες στιγμές.

Να μην τις επιδιώκεις, να τις περιμένεις.

Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος

και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου.

Και να μη βλέπεις πως ακριβώς δίπλα σου συμβαίνουν αληθινές δυστυχίες

 που η ζωή κλήρωσε σε άλλους ανθρώπους.

Σ' εκείνους που δεν το βάζουν κάτω και αγωνίζονται.

Και να μην μαθαίνεις από το μάθημά τους.

Και να μη νιώθεις καμία φορά ευλογημένος που μπορείς

να χαίρεσαι τρία πράγματα στη ζωή σου,

την καλή υγεία, δυο φίλους, μια αγάπη, μια δουλειά,

μια δραστηριότητα που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δημιουργείς,

ότι έχει λόγο η ύπαρξή σου.

Να κλαίγεσαι που δεν έχεις πολλά.

Που κι αν τα είχες, θα ήθελες περισσότερα.

Να πιστεύεις ότι τα ξέρεις όλα και να μην ακούς.

Να μαζεύεις λύπες και απελπισίες,

να ξυπνάς κάθε μέρα ακόμη πιο βαρύς.
Λες και ο χρόνος σου είναι απεριόριστος.

Κάθε μέρα προσπαθώ να μπω στη θέση σου.

Κάθε μέρα αποτυγχάνω.

Γιατί αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη ζωή.

Και που η λύπη τους είναι η δύναμή τους.

Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα,

ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος αδυσώπητος από πάνω τους.

Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα,

γιατί δεν μαθαίνονται όλα.

 

Που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ.

Για τους εαυτούς τους και για όσους αγαπούν.

Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα,

στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων,

σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα.

Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν το κυνηγά
πάντα, πάντα θα 'ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει.

(από Το Παράπονο, του Οδυσσέα Ελύτη)

Πηγή: nektarios

 

 

Διαβάστε το και αξιοποιήστέ το στη ζωή σας!

[ευχαριστώ τη φίλη που μου το υπέδειξε]

Ένα ποίημα, "εκεί που σε βρίσκει η ποίηση" του Τίτου Πατρίκιου

Και ένα ποίημα που μου έστειλε φίλη και 'έχει πολύ νόημα για τις μέρες μας'.

Τίτος Πατρίκιος και "εκεί που σε βρίσκει η ποίηση".

...Εκεί που ξανασκέφτεσαι αν γίνεται οι άνθρωποι να σμίξουν
όχι μόνο την ώρα μιας επικείμενης καταστροφής
αλλά και μέσα στη βολή των ήσυχων ημερών τους
αν γίνεται να συναντηθούν οι φίλοι που έχουνε ξεκόψει
όχι μόνο στην έξαρση των λυτρωτικών τους οραμάτων
αλλά και μέσα στην τριβή ατομικών επιδιώξεων
αν γίνεται οι άλλοι να χωρέσουν στον προσωπικό σου χρόνο
μαζί τους να μονοιάσεις μες στον απόρρητό σου χώρο
αν γίνεται μονάχος σου να βρεις έναν καινούργιο φίλο
ανάμεσα σ’ επιθετικούς γνωστούς και προσηνείς αγνώστους
αν γίνεται να συμπορευτείς με τους παντοτινούς χορτάτους
που τώρα κόπτονται για εκείνους που πεινούν
εκεί που αναλογίζεσαι αν μπορείς ακόμα ν’ απευθύνεσαι
σε όσους απορρίπτουν πριν καν ακούσουνε τα λόγια σου
να μην σιωπάς μπροστά σ’ αυτούς που δεν θέλουνε να ξέρουν
πως όλοι μαζί βαδίζουμε προς τον θάνατο
εκεί που προσπαθείς να μεταπείσεις όσους αρνιούνται
πως η ζωή είναι από μόνη της ένα θαύμα...

Εκεί απάνω σε βρίσκει η ποίηση. 

Τίτος Πατρίκιος, Σε βρίσκει η ποίηση (απόσπασμα), εκδόσεις Κίχλη, 2012.

 

Και μια κριτική από τον Γιώργο Θεοχάρη στις 24-12-2012, μια αναφορά στο perizitito και τέλος μια συνέντευξή του στην Στ. Παπασπύρου στην Ελευθεροτυπία στις 19-1-2013.  

Κάποια αποφθέγματά του, ένα βιογραφικό του, μια παρουσίασή του στο αρχείο της ΕΡΤ  και στο Μονόγραμμα.

Και ένα βίντεο με τον ίδιο τον ποιητή να διαβάζει το ποίημά του σε μια συνάντηση του περιοδικού Μανδραγόρας στις 13-11-2012.

 

"Τι θα φοράς συνεννόηση...;", ένα ποίημα της Κ. Δημουλά

Μια φίλη μου το έστειλε και το δημοσιεύω. Στις μέρες που ζούμε και που όλοι ζητάμε, ψάχνουμε και θέλουμε την συνεννόηση από την σχέση μας έως την εργασία μας και από το μέσα μας έως και την κοινωνία μας, η ποιήτριά μας Κική Δημουλά γράφει:

ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΜΕ ΜΙΑΝ ΑΓΝΩΣΤΗ

Τί θὰ φορᾷς συνεννόηση
νὰ σὲ γνωρίσω
ὥστε νὰ μὴ χαθοῦμε πάλι
μὲς στοὺς πολυπληθεῖς σῳσίες σου;

Το βρήκα στο users.uoa.gr/~nektar και εύχομαι να τη βρείτε και εσείς.
Ευχαριστώ πολύ τη φίλη για το ποίημα.

28 Μαρτίου 1969, μια δήλωση του Γιώργου Σεφέρη εναντίον της χούντας

28 Μαρτίου 1969, ο ποιητής μας που είχε βραβευτεί και με βραβείο Νόμπελ, ο Γιώργος Σεφέρης κάνει μια δήλωση κατά της χούντας των συνταγματαρχών στο BBC.
Μια δήλωση που έκανε το γύρο του κόσμου, προξένησε εντύπωση και έστρεψε το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης στην Ελλάδα.
Η δήλωση και οι πληροφορίες για το BBC εδώ ενώ μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρη τη δήλωση εδώ. Και 220 παραθέματα από το Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού.

21 Μαρτίου, ημέρα ποίησης για την UNESCO

21 Μαρτίου, ημέρα παγκόσμιας ποίησης και η UNESCO γιορτάζει και καλεί όλους μας να διαβάσουμε, να ξεφυλίσσουμε, να ανακαλύψουμε πάνω από 100 άρθρα για την ποίηση που έχουν δημοσιευτεί τα τελευταία 60 χρόνια. Είστε όλες και όλοι ευπρόσδεκτοι, καλώς ήλθατε στον κόσμο της ποίησης.

21 Μαρτίου ημέρα ποίησης με ποιήματα του Δ. Χρυσανθάκη

21 Μαρτίου σήμερα, ημέρα ποίησης και εγώ διάλεξα ποιήματα του Δημήτρη Χρυσανθάκη. Στο εσώφυλλο της ποιητικής του συλλογής μια μόνο πρόταση, λιτή.Ο Δημήτρης Χρυσανθάκης ζει και εργάζεται στην Αθήνα ως ιατρός-παθολογοανατόμος.

Από την ποιητική του συλλογή "Επιμύθιον", Εκδόσεις Π.Τραυλός (2003).

Παραμένω μόνος στο δωμάτιο
μαζεύω τα συντρίμμια
συλλέγω τα συναισθήματα
συντροφιά με τις λέξεις
09/07/00

Και πάλι μόνος βαδίζω
σε χαραγμένους δρόμους
κι αν στο τέλος φθάνει το ταξίδι
γλυκιά παραμένει η γεύση της παραμυθίας
27/07/00

Τι όνειδος!
Έκλεισα τη ζωή μου σε καταφύγιο
άφησα την αγάπη έξω.
17/02/01

Και από την ποιητική του συλλογή "Ενυδρείο", Εκδόσεις Π.Τραυλός (2007).

ΜΝΗΜΕΣ Ι

Σε θάλασσα αφουγκράζομαι

αστέρια, μνήμες.

Αλλοτινό κλάμα

προσώπων προσφιλών θαμμένων.

02/04/02

ΠΡΟΣΜΟΝΗ

Άραγε γνώριζες καλά τον χάρτη;

τις αποστάσεις;

δίχως ευθύνη

μάταιη καταφυγή

σε γλώσσα προγόνων

και η τελευταία ματιά;

χειμερινή ανάσα

σε κάμπο

άνθος ανέσπερο

καύχημα

σαγήνη
κι όνειδος

σιγή

ακόμη σε προσμένω.

30/08/02

21 Μαρτίου, ημέρα ποίησης αφιερωμένη στον Νικηφόρο Βρεττάκο

Με αφορμή την 21η Μαρτίου, ημέρα παγκόσμιας ποίησης,
το ΕΚΕΒΙ οργανώνει σειρά εκδηλώσεων τιμώντας τον ποιητή μας Νικηφόρο Βρεττάκο. Ομιλίες, μουσικές, αφίσες με ποιήματά του και άλλα.
Και ένας νέος ιστότοπος για τον Βρεττάκο.






Και δύο ποιήματα δικά του από τον ιστότοπο
Ὁ πράσινος κῆπος

Ἔχω τρεῖς κόσμους. Μιὰ θάλασσα, ἕναν
οὐρανὸ κι ἕναν πράσινο κῆπο: τὰ μάτια σου.
Θὰ μποροῦσα ἂν τοὺς διάβαινα καὶ τοὺς τρεῖς, νὰ σᾶς ἔλεγα
ποῦ φτάνει ὁ καθένας τους. Ἡ θάλασσα, ξέρω.
Ὁ οὐρανός, ὑποψιάζομαι. Γιὰ τὸν πράσινο κῆπο μου,
μὴ μὲ ρωτήσετε.

Ὁ ἄνθρωπος, ὁ κόσμος καὶ ἡ ποίησηἈνάσκαψα ὅλη τη γῆ νὰ σὲ βρῶ.
Κοσκίνισα μὲς τὴν καρδιά μου τὴν ἔρημο· ἤξερα
πὼς δίχως τὸν ἄνθρωπο δὲν εἶναι πλῆρες
τοῦ ἥλιου τὸ φῶς. Ἐνῷ, τώρα, κοιτάζοντας
μὲς ἀπὸ τόση διαύγεια τὸν κόσμο,
μὲς ἀπὸ σένα - πλησιάζουν τὰ πράγματα,
γίνονται εὐδιάκριτα, γίνονται διάφανα -
τώρα μπορῶ
ν᾿ ἀρθρώσω τὴν τάξη του σ᾿ ἕνα μου ποίημα.
Παίρνοντας μία σελίδα θὰ βάλω
σ᾿ εὐθεῖες τὸ φῶς.

21 Μαρτίου, ημέρα ποίησης, ημέρα διαμαρτυρίας

Από δελτίο τύπου:

"Εις σε προστρέχω Τέχνη της Ποιήσεως
Αν όχι τώρα πότε;
Επειδή μοιάζει ο χειμώνας να θέλει να εγκατασταθεί μόνιμα στις ζωές μας, αποτρέποντας τον ερχομό της άνοιξης.
Επειδή η απειλή μιας Έρημης Χώρας, γίνεται όλο και πιο πραγματική ως προοπτική μέλλοντος για τον τόπο μας.
Επειδή έχουμε κάθε λόγο να αμφιβάλλουμε αν η ποίηση μπορεί να γιορτάζει τη μέρα της, ακίνδυνα και αθώα, όταν γύρω μας καταρρέουν το δίκαιο, η πνευματική μας υπόσταση, η χώρα μας η ίδια. Θελήσαμε να συναντήσουμε εμείς την ποίηση και την άνοιξη, στους δρόμους της Αθήνας, να αναζητήσουμε στην αμηχανία, στον θυμό και στην απόγνωση που έχουν πια τα βλέμματα των συμπολιτών μας, την ελπίδα της Αντίστασης..
Ο Κύκλος Ποιητών, τα περιοδικά Poetix και Ποιητικά, οι εκδόσεις Μικρή Άρκτος και η αλυσίδα πολιτισμού IANOS καλούν ποιητές, συγγραφείς, ηθοποιούς, καλλιτέχνες, εκδότες αλλά και κάθε πολίτη σε συνοδοιπορία / διαμαρτυρία, την Τετάρτη 21 Μαρτίου, Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, με όπλο την Ποίηση ενάντια στην Κρίση.
Σας καλούμε όλες και όλους, σε μια ΑΛΛΗ διαμαρτυρία:
στις 21 Μαρτίου συνθήματά μας ας γίνουν τα ποιήματα, αναφορά μας οι Ποιητές μας, πλακάτ μας οι στίχοι που μπορούν να γεννήσουν έναν άλλο στοχασμό, ένα άλλο μέλλον μέσα από το παρόν και το παρελθόν μας.
Μια διαδήλωση υπεράσπισης ενός Πολιτισμού που δεν κρίνεται από την Κρίση, που όταν μνημονεύεται απαντά, με το δικό του τρόπο, στα όποια Μνημόνια…
Τετάρτη 21 Μαρτίου 2012

Με την Ποίηση ενάντια στην Κρίση

Προσυγκέντρωση στις 12 το μεσημέρι μπροστά από το βιβλιοπωλείο Ιανός,
Συν οδοιπορία προς το Σύνταγμα."

Πληροφορίες από την Μικρή Άρκτο και για πληροφορίες για τους φορείς που υποστηρίζουν αυτή την προσπάθεια, τους εκδοτικούς οίκους και άλλα πολλά στο σχετικό ιστότοπο http://www.21martiou.blogspot.com/

"Αντισταθείτε"

Ἡ διαθήκη μου

Ἀντισταθεῖτε
σ᾿ αὐτὸν ποὺ χτίζει ἕνα μικρὸ σπιτάκι
καὶ λέει: καλὰ εἶμαι ἐδῶ.

Ἀντισταθεῖτε σ᾿ αὐτὸν ποὺ γύρισε πάλι στὸ σπίτι
καὶ λέει: Δόξα σοι ὁ Θεός.

Ἀντισταθεῖτε
στὸν περσικὸ τάπητα τῶν πoλυκατοικιῶν
στὸν κοντὸ ἄνθρωπο τοῦ γραφείου
στὴν ἑταιρεία εἰσαγωγαὶ- ἐξαγωγαί
στὴν κρατικὴ ἐκπαίδευση
στὸ φόρο
σὲ μένα ἀκόμα ποὺ σᾶς ἱστορῶ.

Ἀντισταθεῖτε
σ᾿ αὐτὸν ποὺ χαιρετάει ἀπ᾿ τὴν ἐξέδρα ὦρες
ἀτέλειωτες τὶς παρελάσεις
σ᾿ αὐτὴ τὴν ἄγονη κυρία ποὺ μοιράζει
ἔντυπα ἁγίων λίβανον καὶ σμύρναν
σὲ μένα ἀκόμα ποὺ σᾶς ἱστορῶ.

Ἀντισταθεῖτε πάλι σ᾿ ὅλους αὐτοὺς ποὺ λέγονται
μεγάλοι
στὸν πρόεδρο τοῦ Ἐφετείου ἀντισταθεῖτε
στὶς μουσικὲς τὰ τούμπανα καὶ τὶς παράτες
σ᾿ ὅλα τ᾿ ἀνώτερα συνέδρια ποὺ φλυαροῦνε
πίνουν καφέδες σύνεδροι συμβουλατόροι

σ᾿ ὅλους ποὺ γράφουν λόγους γιὰ τὴν ἐποχὴ
δίπλα στὴ χειμωνιάτικη θερμάστρα

στὶς κολακεῖες τὶς εὐχὲς τὶς τόσες ὑποκλίσεις
ἀπὸ γραφιάδες καὶ δειλοὺς γιὰ τὸ σοφὸ
ἀρχηγό τους.

Ἀντισταθεῖτε στὶς ὑπηρεσίες τῶν ἀλλοδαπῶν
καὶ διαβατηρίων
στὶς φοβερὲς σημαῖες τῶν κρατῶν καὶ τὴ
διπλωματία
στὰ ἐργοστάσια πολεμικῶν ὑλῶν
σ᾿ αὐτοὺς ποὺ λένε λυρισμὸ τὰ ὡραῖα λόγια
στὰ θούρια
στὰ γλυκερὰ τραγούδια μὲ τοὺς θρήνους
στοὺς θεατὲς
στὸν ἄνεμο
σ᾿ ὅλους τοὺς ἀδιάφορους καὶ τοὺς σοφοὺς
στοὺς ἄλλους ποὺ κάνουνε τὸ φίλο σας

ὡς καὶ σὲ μένα, σὲ μένα ἀκόμα ποὺ σᾶς ἱστορῶ
ἀντισταθεῖτε.

Τότε μπορεῖ βέβαιοι νὰ περάσουμε πρὸς τὴν
Ἐλευθερία.

Μιχάλης Κατσαρός, ποιήματα

Ένα ποίημα, "Θα σας περιμένω"

Θὰ σᾶς περιμένω

Θὰ σᾶς περιμένω μέχρι τὰ φοβερὰ μεσάνυχτα ἀδιάφορος-
Δὲν ἔχω πιὰ τί ἄλλο νὰ πιστοποιήσω.
Οἱ φύλακες κακεντρεχεῖς παραμονεύουν τὸ τέλος μου
ἀνάμεσα σὲ θρυμματισμένα πουκάμισα καὶ λεγεῶνες.
Θὰ περιμένω τὴ νύχτα σας ἀδιάφορος
χαμογελώντας μὲ ψυχρότητα γιὰ τὶς ἔνδοξες μέρες.

Πίσω ἀπὸ τὸ χάρτινο κῆπο σας
πίσω ἀπὸ τὸ χάρτινο πρόσωπό σας
ἐγὼ θὰ ξαφνιάζω τὰ πλήθη
ὁ ἄνεμος δικός μου
μάταιοι θόρυβοι καὶ τυμπανοκρουσίες ἐπίσημες
μάταιοι λόγοι.

Μὴν ἀμελήσετε.
Πάρτε μαζί σας νερό.
Τὸ μέλλον μας θὰ ἔχει πολὺ ξηρασία.

Μιχάλης Κατσαρός, ποιήματα