Χρόνια πολλά στον S. Hawking!

Η πρώτη είδηση για τη νέα χρονιά, του 2014, είναι:

Χρόνια Πολλά Stephen Hawking!!
Ο γνωστός θεωρητικός φυσικός γεννήθηκε στις 8 Ιανουαρίου 1942. Και ενώ στα είκοσί του διαγνώστηκε η πάθησή του με λίγα χρόνια ζωής μπροστά του, αυτός σε πείσμα όλων συνέχισε να ζει, να εργάζεται, να μαθαίνει! Ένα παράδειγμα θέλησης για τη Ζωή.

Χρόνια πολλά!  

Ευχές

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

 

ΜΕ ΑΓΑΠΗ - ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ - ΑΝΘΡΩΠΙΑ -

ΑΛΛΗΛΟΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ - ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ- ΦΑΝΤΑΣΙΑ -

ΠΙΣΤΗ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ & ΣΤΙΣ ΑΞΙΕΣ ΤΟΥ - ΠΑΙΔΕΙΑ -

ΥΓΕΙΑ (σωματική και ψυχική) - ΣΕΒΑΣΜΟ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟΝ-

ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ - ΑΛΗΘΕΙΑ -ΤΑΠΕΙΝΟΤΗΤΑ  

"Πώς να αντιστεκόμαστε;", ένα απόφθεγμα

…κάτι για τις μέρες που ζούμε που είναι δύσκολες και περίεργες, αλλά ταυτόχρονα είναι και μια ευκαιρία μέσα στην κρίση για να βρούμε, να δούμε και να πορευτούμε:

για το ποιοι είμαστε-πού πάμε-και γιατί (όπως έλεγε και ένας δάσκαλός μου)

Ένα απόφθεγμα του  Μάρκου Αυρήλιου  από μια ιστοσελίδα, τα γνωμικά : 

"Ο καλύτερος τρόπος για να αντιστέκεσαι είναι να μην εξομοιώνεσαι"

"Αντιστεκόμαστε" και "Exit", δύο άρθρα για το σήμερα

2 άρθρα για το σήμερα, την Ελλάδα του σήμερα. Οι σκέψεις και οι προβληματισμοί δικοί σας. Θα αντιστεκόμαστε μέχρι να πληρωθούμε. Αυτός είναι ο τίτλος ενός άρθρου του Φοίβου Δεληβοριά στο Protagon.gr. Μιλάει για το χρήμα, το πόσο το λατρέψαμε ή το μισήσαμε αλλά μιλάει και την ενέργεια, την ανθρώπινη δύναμη, την ποίηση, την τέχνη και τη δημιουργία ως αντίβαρο σε μια καταναλωτική κοινωνία και εποχή.
Και ένα άρθρο στην ίδια διεύθυνση, αυτή τη φορά του καθηγητή φυσικής Γιώργου Γραμματικάκη, που γράφει για το Exit, το exit από την Ελλάδα του κενού λόγου και του παροξυσμού στην Ελλάδα του μέσα μας και του δίπλα μας.

Ταινίες με θέμα το σχολείο και την εκπαίδευση

Για όσους και όσες τους ενδιαφέρει ο κινηματογράφος αλλά και η εκπαίδευση σάς παρουσιάζω μερικές ταινίες για σκέψη, συζήτηση, προβληματισμό κλπ

1. Ο κύκλος των αυτοκρατόρων, προβάλλεται αύριο Παρασκευή το βράδυ (13-1-2012) και είναι μια ταινία για έναν καθηγητή Ιστορίας που προσπαθεί να διδάξει όσο καλύτερα μπορεί τους μαθητές του διδάσκοντάς τους παράλληλα και αξίες και στάσεις. Ώσπου η άφιξη ενός νέου μαθητή θα του ανατρέψει τον γνωστό του κόσμο έως τώρα.


2. Freedom Writers, μια αληθινή ιστορία για μια καθηγήτρια στην Αμερική η οποία προσλαμβάνεται σε ένα σχολείο και έχει να αντιμετωπίσει ένα χωρισμένο-μειονοτικό-επιθετικό μαθητικό πληθυσμό από διαφορετικές φυλές και εθνικότητες με πολλά προβλήματα βίας, ανεργίας κλπ. Προσπαθεί πολύ να τα καταφέρει ώσπου της έρχεται η ιδέα να βάλει τους μαθητές της να γράψουν ένα ημερολόγιο.
   http://en.wikipedia.org/wiki/Freedom_Writers
   http://www.chasingthefrog.com/reelfaces/freedomwriters.php


3. Τα παιδιά της χορωδίας, γαλλική ταινία που μας ξετυλίγει την ιστορία σε ένα οικοτροφείο αρρένων με πρωταγωνιστές τον νέο επιστάτη του σχολείου, τους μαθητές (ο καθένας με τα ταλέντα του) και τον Διευθυντή. Η φράση "action-reaction" τα λέει όλα για την παιδαγωγική του Διευθυντή.
   http://www.cine.gr/film.asp?id=705416&page=4


4. Ανάμεσα σε τοίχους, γαλλική ταινία με κεντρικό θέμα ένα δημόσιο σχολείο στο Παρίσι και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι εκπαιδευτικοί.
   http://www.myfilm.gr/article2793.html


5. Ο κύκλος των χαμένων ποιητών, κλασσική ταινία με τον καθηγητή John Keating να διδάσκει ποίηση σε ένα κολλέγιο αρρένων. "Captain, oh my captain".
   http://users.sch.gr/kassetas/0%20000%200aCycleDeadpoets.htm


6. Ο ξεχωριστός κύριος Χάντινγκ, ένας ξεχωριστός μαθητής, οι κολητοί του και δύο καθηγητές, ένας μαθηματικός και ένας ψυχολόγος να τον διεκδικούν ο καθένας για τους δικούς του λόγους.
   http://www.cine.gr/film.asp?id=701739


7. Το κύμα, μια γερμανική ταινία με έναν καθηγητή που στην προσπάθειά του να διδάξει με έναν άλλο και πιο ενδιαφέροντα τρόπο το μάθημα της Ιστορίας προτείνει ένα ιδιόρυθμο πείραμα που σε λίγο καταλήγει να φλερτάρει με τον ναζισμό.
   http://www.myfilm.gr/article3359.html


8. Το χαμόγελο της Μόνα Λίζα, μια καθηγήτρια τέχνης σε ένα κολλέγιο θηλέων που προσπαθεί να "ανοίξει" τους ορίζοντες των κοριτσιών πέρα από το καθωσπρέπει πρότυπο: ένα καλό παιδί-γάμος-παιδιά.
   http://www.cinemanews.gr/v5/movies.php?n=1619


9. Dangerous minds, με την Μισέλ Πφάιφερ ως πρώην στρατιωτικό να προσπαθεί να τα βγάλει πέρα σε ένα δημόσιο σχολείο στην Αμερικη.


10. Νιώσε το ρυθμό, με τον Αντόνιο Μπαντέρας να διδάσκει χορό σε μια ομάδα παραβατικών εφήβων σε ένα περιθωροποιημένο σχολείο.
    http://www.cinemad.gr/content/view/524/7/


11. Και φυσικά δε θα μπορούσε να λείπει, H ταινία, The school of rock!

Καλή σας διασκέδαση και περιμένω τα σχόλια σας και τις δικές σας ταινίες.
ΥΓ. Συγγνώμη αν παρέλειψα καμμια ταινία, δεν είναι από πρόθεση.

"πρέπει να συνεχίσεις"

"Είναι οι τελευταίες λέξεις, αληθινά οι τελευταίες. Ή οι ψίθυροι. Έρχονται οι ψίθυροι, το ξέρω καλά αυτό. Όχι, ούτε καν αυτό. Μιλάς για ψιθύρους, για μακρινές φωνές, για όσο μπορείς να μιλάς. Μιλάς για αυτά πριν και μιλάς για αυτά μετά. Κι άλλα ψέμματα. Θα είναι η σιωπή (αυτή που δεν κρατά) που θα ξοδέψω ακούγοντας, που θα ξοδέψω περιμένοντας (για να σπάσει, για να την σπάσει η φωνή). Ίσως δεν υπάρχει άλλη, δεν ξέρω. Δεν αξίζει τον κόπο, αυτό μόνο ξέρω. (Δεν είναι εγώ, αυτό μόνο ξέρω). Δεν είναι δική μου. Είναι η μόνη που είχα ποτέ; Ψέμματα. Πρέπει να είχα την άλλη, αυτήν που διαρκεί - αλλά δεν διάρκεσε. (Δεν καταλαβαίνω). Δηλαδή, διάρκεσε. Ακόμα διαρκεί. Ακόμα μέσα της είμαι. Άφησα τον εαυτό μου πίσω στα χέρια της. Με περιμένει εκεί. (Όχι, εκεί δεν περιμένεις, εκεί δεν ακούς).

Δεν ξέρω. Ίσως είναι όλα ένα όνειρο. (Θα με εξέπληττε αυτό). Θα ξυπνήσω, στη σιωπή, και δεν θα ξανακοιμηθώ ποτέ. (Θα είναι εγώ;) Ή θα ονειρευτώ (πάλι θα ονειρευτώ), θα ονειρευτώ μια σιωπή, μια ονειροσιωπή γεμάτη ψιθύρους (δεν ξέρω, όλα αυτά είναι λέξεις), και δεν θα ξυπνήσω ποτέ (όλα λέξεις, τίποτε άλλο δεν υπάρχει).

Πρέπει να συνεχίσεις, αυτό μόνο ξέρω.

Θα σταματήσουν, το ξέρω καλά. Το νιώθω. Θα με εγκαταλείψουν. Θα είναι η σιωπή (λίγες καλές στιγμές). Ή θα ναι δική μου; Αυτή που κρατάει, που δεν κράτησε, που κρατά ακόμα; Θα είναι εγώ;

Πρέπει να συνεχίσεις.

Δεν μπορώ να συνεχίσω.

Πρέπει να συνεχίσεις.

Θα συνεχίσω. Πρέπει να λες λέξεις, για όσο υπάρχουν λέξεις - ώσπου να με βρουν, ώσπου να με πουν. (Παράξενος πόνος, παράξενη αμαρτία!) Πρέπει να συνεχίσεις. Ίσως έχει ήδη γίνει. Ίσως με έχουν ήδη πει. Ίσως με κουβάλησαν στο κατώφλι της ιστορίας μου, πριν απ' την πόρτα που ανοίγει στην ιστορία μου. (Θα με εξέπληττε, αν άνοιγε).

Θα είναι εγώ; Θα είναι η σιωπή, εκεί που είμαι; Δεν ξέρω, ποτέ δεν θα ξέρω. Στη σιωπή δεν ξέρεις.

Πρέπει να συνεχίσεις.

Δεν μπορώ να συνεχίσω.

Θα συνεχίσω".

Samuel Beckett, Ο ακατανόμαστος, 1953.
[ευχαριστώ τη φίλη για το κείμενο]

Για την Άννα Φρανκ

Για την Άννα Φρανκ.
Πριν λίγες μέρες πήγα θέατρο. Είδα την παράσταση "το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ". Το καταπληκτικό στο θέατρο είναι ότι βλέπεις τους ηθοποιούς εκεί μπροστά στα μάτια σου να γελάνε, να φλερτάρουν, να τσακώνονται, να κλαίνε, να πονάνε, να υποφέρουν. Μετά όμως, όταν πλέον έχεις φύγει, σε ακολουθούν οι ήρωες, οι χαρακτήρες, η ζωή τους. Σε μένα συμβαίνει πάντα αυτό μετά από μια θεατρική παράσταση. Και για αυτό θα σας πω ότι είναι μια καλή παράσταση, που αν και δεν είναι ούτε πρωτοποριακό το έργο ως κείμενο, ούτε αποτελεί μια νέα πρόταση για το ανέβασμά του, εντούτοις είναι καλή για άλλο λόγο. Βλέπεις μια γεμάτη ζωντάνια και όρεξη Άννα με τα πειράγματά της, με τα σκέρτσα της, με τη φρεσκάδα της και παράλληλα ζεις, νιώθεις, καταλαβαίνεις την κλειστοφοβική κατάσταση να συζείς με άλλους 7 ανθρώπους σε μια σοφίτα, να πέφτεις συνεχώς πάνω τους, να μην έχεις καθόλου τον ιδιωτικό σου χώρο, να εξαρτάσαι από άλλους για το φαγητό, την είδηση, τα ρούχα, τα φάρμακα, να μη μπορείς να βγεις, να μυρίσεις τον αέρα, να δεις, να γευτείς σοκολάτα ή καφέ, να γελάσεις δυνατά...Και όμως μέσα από αυτό νιώθεις και μια αισιοδοξία για το πως μπορείς να ζήσεις τη ζωή σου, για το πως μπορείς να πορευτείς, για το πως μπορείς να είσαι άνθρωπος ακόμη σε δύσκολες συνθήκες, να στέκεσαι δίπλα του και να τον στηρίζεις ακόμη και λίγο πριν το τέλος, ακόμη και δώρα να του φτιάχνεις με ό,τι έχεις βρει σε μια σοφίτα, να του προσφέρεις όταν οι άλλοι σε κυνηγούν. Αλλά και για το κουράγιο και την δύναμη αυτών που σε έκρυψαν, σε έντυσαν, σε τάισαν, σου συμπαραστάθηκαν, σου έφεραν και ένα ζευγάρι κόκκινα γοβάκια μέσα στην κατοχή, που δεν φοβήθηκαν τις μαύρες εκείνες μέρες να είναι Άνθρωποι. Πώς άραγε θα ήμασταν εμείς αν βρισκόμασταν σε μια παρόμοια κατάσταση; Θα τους κρύβαμε; Θα τους φροντίζαμε; Θα τους συμπαραστεκόμασταν; Και αν ήμασταν σε μια σοφίτα τι θα κάναμε; Πώς θα ζόύσαμε; Ερωτήματα βέβαια χωρίς απαντήσεις αλλά αν τα φέρουμε στις δικές μας συνθήκες και καταστάσεις, πώς τα απαντάει ο καθένας μας τώρα;

Ψάχνοντας λοιπόν στο διαδίκτυο βρήκα την επίσημη ιστοσελίδα της Άννας Φρανκ όπου μπορείς να βρεις πληροφορίες για όλη την οικογένεια και τη ζωή τους. Βρήκα επίσης την ιστοσελίδα της κρυφής σοφίτας όπου μπορείς να δεις το όλο σπίτι, να δεις τρισδιάστατα όλα τα δωμάτια, να καταλάβεις πως ήταν ο χώρος και πόσο δύσκολη η ζωή 8 ανθρώπων εκεί, σου παρουσιάζουν επίσης ένα προς ένα και τα 8 πρόσωπα που έζησαν εκεί για 2 χρόνια (παρουσιάζεται και ο πατέρας να μιλάει εκ των υστέρων μιας μόνο αυτός σώθηκε από την καταστροφή), αυτούς που τους βοήθησαν (παρουσιάζεται το κεντρικό ζευγάρι που τους βοήθησε) και τον τραγικό επίλογο. Όλα με βίντεο, φωτογραφίες, άρθρα και αρχειακό υλικό.

Βρήκα επίσης και ένα βίντεο διάρκειας 20 δευτερολέπτων που δείχνει την γειτόνισσά τους να παντρεύεται στις 22 Ιουλίου του 41 (ένα χρόνο πριν κρυφτεί η οικογένεια) και από το παράθυρο να ξεπροβάλλει η Άννα για να δει τη νύφη και το γαμπρό.



Εδώ μιλάει η κυρία Miep Gies, που τους έκρυβε και φρόντιζε για αυτούς (πέθανε το 2010).


Και εδώ δύο βίντεο σχετικά με τα τελευταία στρατόπεδα συγκέντρωσης και την τύχη της Άννας και της Μάργκο Φρανκ.




Στην ιστοσελίδα της Άννας Φρανκ έχει και για κάθε μέρα ένα αντίστοιχο σχόλιο της από το ημερολόγιό της. Για την 8η Νοεμβρίου έχει: “I simply can't imagine the world will ever be normal again for us. I do talk about "after the war," but it's as if I'm talking about a castle in the air, something that can never come true. ” (δηλαδή, δεν μπορώ απλά να φανταστώ ότι ο κόσμος θα ξαναγίνει ποτέ κανονικός για μας. Μιλάω για 'το μετά τον πόλεμο' αλλά είναι σαν να μιλάω για ένα κάστρο που είναι στον αέρα, σαν να μιλάω για κάτι που δεν θα βγει ποτέ αληθινό)
Πηγή: 8 Νοεμβρίου http://www.annefrank.org/en/Subsites/Home/

Για τον πατέρα

Ένας καλός φίλος μου έστειλε το παρακάτω κείμενο. Το κείμενο αφορά τον πατέρα. Το δημοσιεύω με κάθε επιφύλαξη για τις πηγές, με προσοχή και χωρίς να θέλω να θεωρηθεί ότι 'ανεβάζω ιδέες άλλων ως δικές μου ή χωρίς την άδειά τους'. Το κάνω μόνο και μόνο γιατί το θέμα του, ο πατέρας, έχει για μένα μια ιδιαίτερη σημασία πια. Σας το αφιερώνω με σεβασμό σε αυτό το πρόσωπο που είναι-για τον καθένα και τη καθεμιά μας- ο γεννήτοράς του/της.


1. Ο πατέρας μου συνήθιζε να παίζει με τον αδελφό μου και μένα στον κήπο. Η μάνα μας έβγαινε έξω και φώναζε: «θα χαλάσετε το γκαζόν!». Κι εκείνος της απαντούσε: «Δεν μεγαλώνουμε γκαζόν, αγόρια μεγαλώνουμε!»
(Harmon Killebrew)

2. Υπάρχουν τρία στάδια στη ζωή ενός άνδρα:
Πρώτο στάδιο: να πιστεύει στον Αη-Βασίλη.
Δεύτερο στάδιο: να μην πιστεύει στον Αη-Βασίλη.
Τρίτο στάδιο: να είναι ο ίδιος Αη-Βασίλης.
(Ανώνυμος)

3. Το πιο σημαντικό έργο που ένας πατέρας μπορεί να κάνει για τα παιδιά του είναι ν΄ αγαπάει τη μάνα τους!
(Theodore M. Hesburgh)

4. Oταν έλθει η εποχή που ένας άντρας αντιλαμβάνεται πως μάλλον ο πατέρας του είχε δίκιο για χιλιάδες πράγματα, συνήθως έχει ο ίδιος ένα γιο που τον θεωρεί λάθος!
(Charles Wadsworth)

5. Υποτίθεται πως κάθε άντρας μπορεί να γίνει πατέρας. Χρειάζεται όμως κάτι παραπάνω για να γίνει «μπαμπάς» (Ανώνυμος)

6. Οταν ήμουν έφηβος 14 ετών, ο πατέρας μου ήταν τόσο αλαζόνας που δεν τον άντεχα λεπτό. Περιέργως, όταν έφτασα τα 21 ένιωσα μεγάλη έκπληξη από το πόσο πολλά κατάφερε να μάθει μέσα σε επτά μόλις χρόνια!
(Μαρκ Τουαίν)

7. Πραγματικά πλούσιος είναι ο άντρας που έχει παιδιά που τρέχουν να χωθούν στην αγκαλιά του, ακόμα κι όταν τα χέρια του είναι άδεια.
(Ανώνυμος)

8. Δεν έχει τόση σημασία ποιος ήταν αληθινά ο πατέρας μου, αλλά ποιος θυμάμαι εγώ πώς ήταν.
(Anne Sexton)

9. Eίναι όντως αξιέπαινο να πάει ένας πατέρας τον γιο του για ψάρεμα. Υπάρχει όμως ένα ιδιαίτερο μέρος στον παράδεισο για τον πατέρα που θα πάει την κόρη του για ψώνια.
(John Sinor)

10. Οι καλοί μπαμπάδες δίνουν στα παιδιά τους ρίζες και φτερά. Ρίζες για να νιώθουν πού είναι το σπίτι τους και φτερά για να πετάξουν μακριά ελεύθερα.
(Jonas Salk)

11. Mπαμπάδες, αγαπήστε κι αποδεχτείτε τα μέλη της οικογένειάς σας γι΄ αυτό που πραγματικά είναι, ακόμα κι αν η προσωπικότητά τους είναι πολύ διαφορετική από τη δική σας. Τα κουνέλια δεν πετούν, οι αετοί δεν κολυμπούν, οι γάτες δεν έχουν φτερά. Σταματήστε τώρα τις συγκρίσεις. Υπάρχει άφθονος χώρος για όλους στο δάσος!
(Chuck Swindoll)

12. Τα στάδια στη ζωή ενός ανθρώπου:

4 ετών: Ο μπαμπάς μου μπορεί να κάνει τα πάντα!
7 ετών: Ο μπαμπάς ξέρει τόοοσα πολλά!
8 ετών: Ο μπαμπάς μου δεν ξέρει τελικά και τόσα πολλά.
12 ετών: Ο μπαμπάς μου δεν ξέρει τι του γίνεται.
14 ετών: Ο πατέρας μου? Ασε καλύτερα!
21 ετών: Ωχ πάλι αυτός μπροστά μου!
25 ετών: Κάτι ξέρει για το θέμα ο πατέρας μου αλλά όχι και πολλά πράγματα.
30 ετών: Θα πρέπει να μάθω τι ξέρει ο πατέρας μου για το θέμα.
35 ετών: Πριν αποφασίσουμε ας ζητήσουμε και τη γνώμη του μπαμπά.
50 ετών: Τι άραγε να πίστευε ο πατέρας γι΄ αυτό?
60 ετών: Τελικά ο πατέρας μου είχε τεράστια εμπειρία!
65+ετών: Α, ρε πατέρα! Μακάρι να ζούσες και να μιλούσαμε σήμερα οι δυο μας! - Ανώνυμος

Η μπαλάντα του Κυρ-Μέντιου

Για τις μέρες που περνάμε, ένα πολύ ωραίο ποίημα και μια θαυμάσια εκτέλεση από τον Νίκο Ξυλούρη.
"Η μπαλάντα του Κυρ-Μέντιου" του Κώστα Βάρναλη, από 'τα ποιητικά', Κέδρος 1956.
(το ποίημα το βρήκα στο Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού).



Δε λυγάνε τα ξεράδια και πονάνε τα ρημάδια!
Kούτσα μια και κούτσα δυο, της ζωής το ρημαδιό.

Mεροδούλι, ξενοδούλι! Δέρναν ούλοι: αφέντες, δούλοι·
ούλοι: δούλοι, αφεντικό και μ' αφήναν νηστικό.

Tα παιδιά, τα καλοπαίδια, παραβγαίνανε στην παίδεια,
με κοτρώνια στα ψαχνά, φούχτες μύγα στ' αχαμνά!

Aνωχώρι, Kατωχώρι, ανηφόρι, κατηφόρι
και με κάμα και βροχή, ώσπου μού βγαινε η ψυχή.

Eίκοσι χρονώ γομάρι σήκωσα όλο το νταμάρι
κ' έχτισα, στην εμπασιά του χωριού, την εκκλησιά.

Kαι ζεβγάρι με το βόδι (άλλο μπόι κι άλλο πόδι)
όργωνα στα ρέματα τ' αφεντός τα στρέμματα.

Kαι στον πόλεμ' "όλα για όλα" κουβαλούσα πολυβόλα
να σκοτώνονται οι λαοί για τ' αφέντη το φαΐ.

Kαι γι' αφτόνε τον ερίφη εκουβάλησα τη νύφη
και την προίκα της βουνό, την τιμή της ουρανό!

Aλλ' εμένα σε μια σφήνα μ' έδεναν το Mάη το μήνα
στο χωράφι το γυμνό να γκαρίζω, να θρηνώ.

Kι ο παπάς με την κοιλιά του μ' έπαιρνε για τη δουλειά του
και μου μίλαε κουνιστός: Σε καβάλησε ο Xριστός!

Δούλεβε για να στουμπώσει όλ' η Xώρα κ' οι Kαμπόσοι.
Mη ρωτάς το πώς και τί, να ζητάς την αρετή!

― Δε βαστάω! Θα πέσω κάπου!
― Nτράπου! Tις προγόνοι ντράπου!
― Aντραλίζομαι!... Πεινώ!...
― Σουτ! Θα φας στον ουρανό!

K' έλεα: όταν μιαν ημέρα παρασφίξουνε τα γέρα,
θα ξεκουραστώ κ' εγώ, του θεού τ' αβασταγό!

Όχι ξύλο! Φόρτωμα όχι! Θα μου δώσουνε μια κόχη,
λίγο πιόμα και σανό, σύνταξη τόσω χρονώ!

Kι όταν ένα καλό βράδι θα τελειώσει μου το λάδι
κι αμολήσω την πνοή (ένα πουφ! είν' η ζωή),

η ψυχή μου θενά δράμει στη ζεστή αγκαλιά τ' Aβράμη,
τ' άσπρα, τ' αχερένια του να φιλάει τα γένια του!...

Γέρασα κι ως δε φελούσα κι αχαΐρευτος κυλούσα,
με πετάξανε μακριά να με φάνε τα θεριά.

Kωλοσούρθηκα και βρίσκω στη σπηλιά τον Άη Φραγκίσκο:
-"Xαίρε φως αληθινόν και προστάτη των κτηνών!

Σώσε το γέρο κυρ Mέντη απ' την αδικιά τ' αφέντη
συ που δίδαξες αρνί τον κυρ λύκο να γενεί!

Tο σκληρόν αφέντη κάνε από λύκο άνθρωπο κάνε!..."
Mα με την κουβέντ' αφτή πόρτα μού κλεισε κι αφτί.

Tότενες το μάβρο φίδι το διπλό του το γλωσσίδι
πίσου από την αστοιβιά βγάζει και κουνάει με βια:

― "Φως ζητάνε τα χαϊβάνια κ' οι ραγιάδες απ' τα ουράνια,
μα θεοί κι οξαποδώ κει δεν είναι παρά δω.

Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου
θα το βρείς. Oπού ποθεί λεφτεριά, παίρνει σπαθί.

Mη χτυπάς τον αδερφό σου -τον αφέντη τον κουφό σου!
Kαι στον ίδρο το δικό γίνε συ τ' αφεντικό.

Xάιντε θύμα, χάιντε ψώνιο, χάιντε Σύμβολον αιώνιο!
Aν ξυπνήσεις, μονομιάς θά ρτει ανάποδα ο ντουνιάς.

Kοίτα! Oι άλλοι έχουν κινήσει κ' έχ' η πλάση κοκκινήσει
κι άλλος ήλιος έχει βγει σ' άλλη θάλασσ', άλλη γη".

[αφιερωμένο στη φίλη που της αρέσει πολύ!]

Εικόνα σε νοσοκομείο

Εικόνα σε νοσοκομείο. Ασθενείς, γιατροί, δωμάτια, διαφημιστικά για κρεβάτια, για ασθενοφόρα, για αποκλειστικές, τραπεζοκόμοι, η τηλεόραση να παίζει, νοσοκόμες, συγγενείς, διάδρομοι, κρεβάτια, οροί, μηχανήματα, καφέδες, ατελείωτες συζητήσεις "γιατί είστε εδώ; δεν πάει καλά-δε μας λένε οι γιατροί-αύριο βγαίνουμε-τον φέραμε από το χωριό-δόξα τω Θεώ-η Παναγιά να βάλει το χέρι της-ακόμη ψάχνουμε για αίμα" και άλλα. Και ξαφνικά να βλέπεις από μακριά μια φιγούρα στα μαύρα ντυμένη να σέρνει ένα καρότσι, να σκέφτεσαι συγγενής θάναι και όταν πλησιάζει να συνειδητοποιείς ότι είναι μια γιαγιά που σέρνει ένα καρότσι πουλώντας νυχτικιές στις ασθενείς! Μια κουρασμένη γιαγιά που από νοσοκομείο σε νοσοκομείο κουβαλάει νυχτικιές μπας και πουλήσει καμμία και βγάλει ένα κομμάτι ψωμί. Και περνούσε δίπλα μας και κανένας δεν την είδε, λες και ήταν αόρατη κι έτσι έφυγε αόρατη. Μόνο η φωτογραφία έμεινε για να μας τη θυμίζει, για να μας θυμίζει ότι υπάρχουν και άλλοι αόρατοι άνθρωποι δίπλα μας και ας μην τους βλέπουμε.

"Η σχολή των Αθηνών"

Αφιερωμένο στους δασκάλους που αύριο θα μπούνε στις τάξεις για να διδάξουν. Ένα πανέμορφο έργο, μια καταπληκτική ζωγραφιά που κοσμεί έναν τοίχο στο Βατικανό από έναν καταπληκτικό και πολυτάλαντο ζωγράφο τον Ραφαήλ (Rafaello). Τίτλος του έργου: "Η σχολή των Αθηνών" και οι πληροφορίες που κρύβει πολλές. Γιατί στις τάξεις μας δεν υπάρχει μόνο η γνώση αλλά και η τέχνη!

Καλό μήνα και καλό χειμώνα

Γεια σας
σας εύχομαι να έχετε καλό μήνα και καλό χειμώνα (όσο και αν κάποιοι όταν το ακούνε αυτό τρομάζουν). Να καταφέρετε ότι παλεύετε και με αισιοδοξία, αγάπη και ανθρωπιά να παλέψετε για να ζήσετε πολλές αξιόλογες και όμορφες στιγμές στη ζωή σας (μήπως άλλωστε αυτές δεν μετράμε;)
Και όπως λέει ένας από τους αγαπημένους μου συγγραφείς-ψυχολόγους, ο Χόρχε Μπουκάι, στο βιβλίο του "Ιστορίες να σκεφτείς" στην ιστορία με τίτλο 'ο ερευνητής': "...όταν κάποιος πεθαίνει, έχουμε τη συνήθεια να ανοίγουμε το τετράδιο του και να αθροίζουμε το χρόνο της απόλαυσης για να τον γράψουμε πάνω στον τάφο του. Γιατί αυτός είναι για μας ο μοναδικός και πραγματικός χρόνος ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΖΗΣΕΙ".
Με την ευχή λοιπόν να ζήσετε πολλές -πολλές τέτοιες στιγμές συγκίνησης, πληρότητας, κοντινότητας, δημιουργικότητας εμπρός για τη νέα χρονιά.
Στη φωτογραφία που βλέπετε σας χαιρετά ο συντάκτης του blog. Είναι όμως και μια φωτογραφία ευχής για τον χειμώνα τραβηγμένη το καλοκαίρι σε μια αμμουδερή παραλία της Ελλάδος. Ταυτόχρονα όμως είναι και μια 'φυσική φωτογραφία' αφού βλέπετε η σκιά του συντάκτη. Και παρατηρώντας τη σκιά ενός αντικειμένου μπορείτε να φτιάξετε ένα δικό σας ηλιακό ρολόι, να βρίσκετε την ώρα ή ακόμη να υπολογίζετε και τη γωνία με την οποία οι ακτίνες του Ήλιου 'πέφτουν' στη Γη ή να υπολογίζετε και τα ύψη διάφορων αντικειμένων όπως οι αρχαίο πρόγονοί μας τα κατάφεραν.

Για το θυμό από τον Αριστοτέλη

Και επειδή μιλήσαμε για θυμό έψαξα και βρήκα το απόσπασμα για το θυμό γραμμένο από τον Αριστοτέλη.
Αριστοτέλης, ΗΘΙΚΑ ΝΙΚΟΜΑΧΕΙΑ, 1106α14-1107α6, (Μεταφρ. Δ. Λυπουρλής. 2002. Αριστοτέλης. Ηθικά Νικομάχεια. Βιβλίο Β΄. Θεσσαλονίκη: Ζήτρος)
Πηγή:
http://www.greek-language.gr/greekLang/ancient_greek/tools/corpora/anthology/content.html?m=1&t=28

"...μπορεί κανείς να οργισθεί σε μεγαλύτερο ή σε μικρότερο βαθμό, και ούτε το ένα ούτε το άλλο από τα δύο αυτά είναι καλό. Να τα αισθανθεί όμως όλα αυτά τη στιγμή που πρέπει, εν σχέσει με τα πράγματα που πρέπει, εν σχέσει με τους ανθρώπους που πρέπει, για τον λόγο που πρέπει και με τον τρόπο που πρέπει, αυτό είναι, κατά κάποιον τρόπο, το μέσον και το άριστο ― αυτό το δεύτερο έχει, βέβαια, άμεση σχέση με την αρετή..."

Για το θυμό μιας κοινωνίας

Κουβεντιάζοντας με την ξαδέλφη μου προχθες με αφορμή όλα όσα γίνονται εδώ σε αυτόν τον τόπο μιλήσαμε για θυμό. Θυμό για όλους και για όλα. Και μετά από αυτή την κουβέντα θυμήθηκα το πένθος. Μήπως βιώνουμε ένα πένθος; Μήπως στο ασυνείδητό μας ζούμε τα στάδια ενός χαμού, μιας απώλειας; Απώλεια για ό,τι ο καθένας μας θεωρεί ότι έχασε. Ή η κοινωνία 'πενθεί' συλλογικά για κάτι που έκανε τον κύκλο του και κλείνει; Αυτή η σκέψη με έκανε να αναζητήσω τα στάδια του πένθους και τα βρήκα:

άρνηση (αποκλείεται να συμβαίνει αυτό σε μένα)
θυμός (είναι πάρα πολύ άδικο)
διαπραγμάτευση (να το δούμε, να το συζητήσουμε)
κατάθλιψη και άγχος (δεν υπάρχει ελπίδα και σωτηρία)
αποδοχή και συνειδητοποίηση (ενέργεια για το επόμενο βήμα αξιοποιώντας όλο μου τον εαυτό)

Ίσως και να μη λένε τίποτα όλα αυτά, ίσως και να λένε. Στο κάτω κάτω ο καθένας μας και η καθεμία διατηρεί το δικαίωμα να παρατηρεί τα γεγονότα, να τα ερμηνεύει, να τοποθετείται και να παίρνει θέση όπως εκείνος κρίνει σωστότερα.
Καλό σας μήνα.

Μια τρυφερή εικόνα σε ένα νοσοκομείο

Ποιος είπε ότι δεν μπορεί να δει κανείς ωραίες εικόνες στην Αθήνα; Ωραίες εικόνες όμως σε ένα νοσοκομείο, στους άσπρους διαδρόμους; Κι όμως γίνεται! Είδα ένα ηλικωμένο ζευγάρι να περπατά χέρι με χέρι για ώρες στο διάδρομο της πτέρυγας του νοσοκομείου στο οποίο νοσηλεύονταν η γιαγιά. Ώρες πολλές. Και όλες τις μέρες. Και κάθε τόσο ο παππούς την έβαζε να είναι απέναντί του της έπιανε τα χέρια και της έκανε ασκήσεις. Ναι, ο παππούς, ένα μικροκαμωμένος παππούς, λεπτός με το μουστακάκι του και το κοντομάνικο πουκάμισο το γκρίζο. Και ξανά βόλτες πάνω-κάτω και ύστερα ασκήσεις. Και η γιαγιά φορώντας τη λουλουδάτη νυχτικιά τις έκανε τις ασκήσεις, τον ακολουθούσε τον παππού! Τους έχω ακόμη στο μυαλό μου, ένα τόσο τρυφερό ζευγάρι!

για το ταξίδι της ζωής σου

Και επειδή μίλησα για αυτόν που συναντάς στη ζωή ακόμη και σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου και ίσως κάτι θέλει να σου 'πει', μια φίλη μού έστειλε το παρακάτω μικρό κειμενάκι για το πως να πορεύεσαι στη ζωή.

Αν είσαι αρκετά θαρραλέος για να αφήσεις πίσω οτιδήποτε οικείο που μπορεί να είναι από το σπίτι σου μέχρι τις παλιές σου ενοχές και να ξεκινήσεις ένα ταξίδι εξωτερικό ή εσωτερικό για να βρεις την αλήθεια και
αν είσαι αποφασισμένος να θεωρήσεις σημάδι ό,τι σου συμβεί στο ταξίδι αυτό και δεχτείς όποιον εμφανιστεί μπροστά σου ως δάσκαλο κι
αν είσαι προετοιμασμένος πάνω από όλα να αντιμετωπίσεις και να συγχωρήσεις τις σκληρές αλήθειες του εαυτού σου, τότε η αλήθεια θα σού αποκαλυφθεί!

Για τους γονείς

Με αφορμή περιπέτεια υγείας πολύ κοντινού μου προσώπου αλλά και σκεφτόμενος τα περσινά τα δικά μου, ξαναθυμήθηκα προβληματισμούς και σκέψεις παλιές. Από πέρσι τέτοια εποχή που 'έτρεχα' 2-3 λόγια: οι γονείς μας μάς έδωσαν πάρα πολλά και μάς στάθηκαν πολύ στα πρώτα χρόνια που μεγαλώναμε με άπειρα ξενύχτια, αρρώστιες, κλάματα, κολικούς, ξανά αρρώστιες, επισκέψεις σε γιατρούς, αγωνία κλπ. Έρχεται μια στιγμή λοιπόν που η ίδια η ζωή στα φέρνει έτσι που ανταποδίδεις κι εσύ με τη σειρά σου αυτή την αγάπη, την περιποίηση, την φροντίδα, το νοιάξιμο, το ξενύχτι, το να είσαι δίπλα του και τη δίνεις στους γονείς σου, πίσω.
Και μια δεύτερη σκέψη, ο καθένας που συναντάς εκεί σε αυτό το ψυχρό και κρύο δωμάτιο ενός νοσοκομείου έχει κάτι να σου δείξει, να σου μάθει, να σου διδάξει. Από το διπλανό σου στο κρεβάτι μέχρι τη νοσοκόμα, το συγγενή, το γιατρό. Το μάθημα, αν θέλεις να το δεις έτσι, της ταπεινότητας στη ζωή, το να υπηρετείς τη ζωή χωρίς εγωισμούς ή ανάγκη για επιβράβευση και καλά λόγια, το να μάθεις ότι δεν είναι 'κακό ή ντροπή' να ζητάς βοήθεια και να εκτιμάς τη ζωή και αυτό που έχεις, να το εκτιμάς πραγματικά.

για τη βαρεμάρα στην τάξη...

Πόσοι από σας τους εκπαιδευτικούς δεν έχετε γράψει αυτή τη λέξη ή μια παρόμοια στα 12 χρόνια που ήσασταν μαθητές και στα 4 χρόνια που ήσασταν φοιτητές;
Πόσοι από σας τους εκπαιδευτικούς δεν έχετε δει την παρακάτω λέξη γραμμένη στα θρανία των μαθητών σας;
Βαριέμαι, βαριέμαι, βαριέμαι, βαριέμαι, βαριέμαι, ΒΑΡΙΕΜΑΙ, βα -ριέ-μαι. βαριέμαι.

Από την ιστοσελίδα του OTENET της Τετάρτης 8 Ιουνίου 2011 ένα μικρό αρθράκι για τη βαρεμάρα.
http://www.otenet.gr/portal/portal/media-type/html/user/anon/js_panename/technews?action=portlets.PsmlPortletAction&eventsubmit_doview=2959585&category=technews


Ξεχωρίζω:
"...η βαρεμάρα είναι η έλλειψη ερεθισμάτων, η συνεχής επανάληψη προβλέψιμων συμπεριφορών...
...είναι ένα απολύτως φυσιολογικό συναίσθημα που αποτελεί σήμα κινδύνου για να αρχίσουμε μια αλλαγή..."


Μήπως αφορά και εμάς τους εκπαιδευτικούς;
και εμάς τους ίδιους για το αν μας αρέσει και μας κινητοποιεί το ίδιο το μάθημά μας (ωχ πάλι άνωση θά κάνω σήμερα...και δεν περνάει και η ώρα με αυτούς...##@@@??#****) αλλά
αφορά και τους μαθητές μας, και αντί να αρχίσουμε να τους κατηγορούμε για άλλη μια φορά για ανίκανους, άχρηστους ή αδιάφορους, τους αξιοποιήσουμε γιατί μας καθρεφτίζουν τη διδασκαλία μας; Μας δείχνουν ότι κάτι χρειάζεται αλλαγή. Μας εντοπίζουν ότι "κάπου μπάζει το όλο πράγμα".

Θέλουμε όμως να δούμε τους μαθητές μας ως εκπαιδευτές μας;
Αντέχουμε να τους έχουμε δασκάλους μας;
Θεωρούμε ότι σε μια τέτοια σχέση καθηγητή-μαθητή και οι δύο πλευρές χρειάζεται να μαθαίνουν κάτι καινούργιο για τον εαυτό τους ώστε η σχέση να εξελίσσεται και να μη βαλτώνει;
Οι απαντήσεις δικές σας και μέσα σας τώρα που τελείωσαν τα μαθήματα και οι εξετάσεις.

για τις πλατείες

Για τις πλατείες.
Παρακολουθώ, αισθάνομαι, διαβάζω, σκέφτομαι, προβληματίζομαι, νιώθω, βλέπω, συμφωνώ, διαφωνώ, ακούω, συμμερίζομαι, βάζω τον εαυτό μου στη θέση του οποιαδήποτε άλλου, προσπαθώ να νιώσω όπως εκείνος, βουτάω ξανά μέσα μου, συνθέτω, ξανά-παρακολουθώ, ξανά-αισθάνομαι, ξανά-......, ξανά....., φτιάχνω νέα επιχειρήματα, χαλάω τα παλιά τα δικά μου, ξαναφτιάχνω...

Έχω ήδη δημοσιεύσει ένα κειμενάκι μιας νέας κοπέλας, της Ν.Λ. Σήμερα σας έχω κείμενα που βρήκα από τη Λίλη Βασιλείου "περί πανηγυριού", από την Αλεξάνδρα Βασιλείου "περί Δημοκρατίας" και για ένα σχολικό τετράδιο που συμπλήρωνε όποιος ή όποια ήθελε στα Χανιά. Κείμενα που μου άρεσαν για το τι λένε αλλά και για το πως το λένε. Τόσος πλούτος σε όλες τις απόψεις και τόσο δύσκολο το έργο της σύνθεσης.
Νάστε καλά όλοι σας.

Ένα άρθρο, 3 λέξεις

Μια φίλη μου έστειλε ένα άρθρο παλιό αλλά επίκαιρο για τις μέρες που περνάμε. Την ευχαριστώ πολύ.

Πηγή: εφημερίδα Τα Νέα, Παρασκευή 13-11-2009
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4545896&ct=2

Μιχάλης Μητσός . Ξεχάσαμε να λέμε «όχι»

Τρεις λέξεις. Αγαπητέ Τζορτζ Στάινερ, που στα ογδόντα σας είστε πιο διαυγής από ποτέ, μπορείτε εν μέσω όλης αυτής της πνευματικής σύγχυσης να ξεχωρίσετε για μας τρεις λέξεις;

OΧΙ. Ξεχάσαμε την τέχνη τού να λέμε «όχι», απαντά ο μεγάλος κοσμοπολίτης διανοούμενος στη σχετική έρευνα της Ρεπούμπλικα. «Όχι» στη βιαιότητα της πολιτικής, «όχι» στην παράνοια των οικονομικών ανισοτήτων, «όχι» στην εισβολή της γραφειοκρατίας στην καθημερινή μας ζωή. «Όχι» στην ιδέα ότι μπορεί να θεωρούνται φυσιολογικοί και να γίνονται αποδεκτοί οι πόλεμοι, η πείνα, η παιδική δουλεία. Έχουμε ξεχάσει να λέμε «όχι», έχουμε γίνει πρωταθλητές στην παθητικότητα, αισθανόμαστε αμηχανία απέναντι στη διαμαρτυρία. Οι μεγάλες προσωπικότητες της εποχής μας, αντίθετα, οι Μαντέλα και οι Χάβελ, δεν αισθάνθηκαν ποτέ αυτή την αμηχανία. Πρέπει να φταίει η οικογένεια και το σχολείο, για να μη μιλήσουμε για ολόκληρο το σύστημα ενημέρωσης. Αυτοί μας μπολιάζουν συστηματικά με τον ιό του κομφορμισμού. Αυτοί μας διδάσκουν τον φασισμό του χρήματος.

ΙΔΙΩΤΙΚΟΤΗΤΑ. Δεν υπάρχει πλέον πλευρά της ιδιωτικής ζωής, ακόμη και η πιο ιερή, που να μην εκτίθεται και να μη δημοσιοποιείται. Σε όλους τους τομείς, από την ψυχανάλυση ως τη δημόσια διοίκηση και από τα μέσα ενημέρωσης ως την ιατρική, λειτουργεί μια διεστραμμένη «βιομηχανία της διείσδυσης» που απογυμνώνει το ανθρώπινο ον από τα προσωπικά του μυστικά. Κι όμως, η πραγματική δύναμη του καθενός μας βρίσκεται σ’ αυτό που μπορούμε και πρέπει να κρατάμε μέσα μας. «Η διακριτικότητα εξαφανίζεται», έλεγε ο Έζρα Πάουντ σ΄ ένα ποίημα που έγραψε το 1912. Η διαίσθησή του εκείνη επιβεβαιώνεται, οι συνέπειες είναι ολέθριες και το χειρότερο είναι ότι δεν μπορούμε να γυρίσουμε πίσω.

ΠΑΘΗ. Υπάρχει στον άνθρωπο ένα συναίσθημα πιο δυνατό από τον έρωτα και το μίσος. Πρόκειται για εκείνα τα «βαθιά πάθη», ανεξήγητα συχνά για τους άλλους, που στα δικά μας μάτια όμως αποτελούν ανώτατες αξίες. Πολλοί τα λένε χόμπι, αλλά είναι κάτι πολύ σημαντικότερο, που μερικές φορές συνδέεται με την ίδια μας τη μοίρα. «Εμένα, ας πούμε, μ’ αρέσει να ακούω τζαζ, να παίζω με το σκυλί μου και να ψάχνω στα βιβλιοπωλεία παλιές μεταφράσεις της Ιλιάδας», λέει ο Στάινερ. «Όταν κάποιος μου λέει ότι αυτός είναι ένας χαζός τρόπος να περνά κανείς την ώρα του, δεν κάνω καν τον κόπο να του απαντήσω. Γιατί είμαι πεισμένος ότι το να τρελαίνεσαι για κάτι, το να κυριαρχείσαι από ένα πάθος είναι το μεγαλύτερο χάρισμα που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος. Το λέω πάντα στους φοιτητές μου: καλλιεργήστε τις εκκεντρικότητές σας, διευρύνετε τους ελεύθερους χώρους του πνεύματός σας. Είναι κι αυτός ένας τρόπος να λέτε “όχι” και να προστατεύετε την “ιδιωτικότητά σας”».